Evet aşksız insan olduk biz, amaçsız, insafsız... Yalnız kaldık kimi zaman. Hasret kaldık kendimize bile. Son bir veda, son bir veda gerekliydi oysa bize. Hayır kolay değil yaşamak, paylaşamamak, ağlaşamamak... Bir yerlere sürükleniyoruz farkında olmadan. Kime, neye benziyoruz? Yuvarlanan dişlilerin arasında kırılırken parmaklarımız ellerimizin ucundan düşüyor sevgiliye çiçek sunma hayallerimiz de... Ve biz... Gözkapaklarımız ağır. Tenha bir sis içinde mahsun, vurgun. Ukala hayallere talip olduk, yalancı gülüşlere... Bu yüzden küstük aşka belki, bu yüzden aşk bize...

Kendi kulağıma küskün bir yalnızlık fısıldadım. Bir adım gerilemedim, Kaçmadım. Çıplaklar kampında yırtıldı hayallerim. Sarhoş kadehlere döküldü gözyaşlarım. Ben sana ağladım her an benden biraz daha uzaklaşan aşkım.

Ben durdum, ben hep burdayım...